lichtblauw vermoeden

Ik was aan het wachten tot ik tijd zou vinden om al m’n massagecursussen nog eens te herlezen…  Aan het wachten tot ik minstens 4 keer naar de film was geweest (omdat ik dat zo fijn vind en het oh zo lang geleden is).  Aan het wachten op massa’s tijd om van deze site een èchte site te maken.  Of wachten tot ik een flyer had (die ook nog eens perfect ineen zat) en ook nog een top-conditie.  Aan het wachten tot vrouwlief en ik minstens 1 keer per week ècht quality-time voor elkaar vonden.  Wachten tot de dochters me zouden zeggen: “ga maar Mamalie, we smeren onze boterhammen wel zelf!” (ze zijn 2,5 jaar en bijna 10 maanden).  Wachten tot mijn geheugen alle Latijnse namen van alle spieren en botten terug zou herinneren (want toch zo geleerd in m’n opleiding).  Ik was aan het wachten tot ik weer tijd zou hebben.  Aan het wachten op het moment waarop ik ‘t idéé zou hebben het weer perfect in de vingers te hebben.

En toen ineens het besef dat dat toch allemaal dikke bullshit is.  Nè!
Dat als ik dat allemaal ècht allemaal bleef afwachten, ik net zo goed al die mooie zachte grote witte handdoeken maar beter kon verbranden en de olie op ‘t vuur gooien.  Want als ik met diè ingesteldheid ook maar een fractie van een lijf onder handen zou nemen, ik toch niet meteen de juiste boodschap meegaf aan hij of zij die ‘k onder handen zou nemen.

Want ging het er mij niet net om om mensen dichter bij zichzelf te brengen?  Even tijd voor de essentie te nemen, samen diep te ademen, te voelen wat er leeft en vooral: te laten zijn wat er is, met alle kwetsbaarheid en ‘gebreken’ die er eigenlijk geen zijn.

Dus: leve de imperfectie, leve de babysit, leve de actie en leve de Bleekweide, waar ik (in ‘t prachtige Groot Begijnhof van St.Amandsberg Gent) vanaf volgende week donderdag 2 keer per maand ga masseren en 1 keer per maand in groepjes wil verbinden.

Samen weer een beetje bewuster onderweg, heerlijk!  Eindelijk!  Welkom!

Een geplande kleine fotoshoot van morgen met onze baby gaat niet door.  Dus de chocolade mag weer en van de wijn die mijn nu even afwezige vrouwlief achterliet staat er nu een glas naast mij.  En hup: eerste onderbreking wegens huilende baby…  Die lekker onverantwoord nu even in de zetel mag verder tutten, zodat deze moeder zich heel eventjes aan een eerste blog kan wagen.  Weliswaar in een nogal onhandige houding waarbij het heerlijke kind ondertussen naar mijn haar grijpt, omdat ze enkel zo het vertrouwen van de slaap vindt.  Avondenlang hebben we boven haar gehangen, misschien zelfs speciaal voor haar onze haren niet al te kort laten knippen, zodat ze zich met volle kracht kon en nog steeds kan verslingeren aan ons hoofd.  De navelstreng is een haarstreng geworden.

Ik pauzeer even om haar naar hartelust te laten grijpen en graaien en om haar zachtjes over haar bolletje te aaien.  En meteen heb ik spijt van de zucht die me ontsnapte toen het gehuil kwam terwijl m’n eerste zin nog niet helemaal was getypt.  Dit zou mijn eerste blog-avond worden.  Na een strijkberg van weken weggewerkt te hebben, liet ik de nog ongeplooide onderbroeken en de rondslingerende poppen voor wat ze waren.  Na 2,5 jaar broeden, voederen en bemoederen, was het eindelijk zover: me-time!  Over multitasken, over de verwarming die voor het eerst na die hete zomer weer opstaat, over de zin om vanalles te doen en te bedenken, over eerste schooldagen van een kind dat pas gisteren op deze aardbol geworpen lijkt te zijn, over madammen in de media, over zin en onzin van meditatie, over het besef dat er misschien niet genoeg toiletpapier meer in huis is tot morgen, over zot veel inspiratie die nu ineens mee uit m’n haar getrokken lijkt te zijn.  Want was niet elk woord al geschreven?  Voor vandaag wel vrees ik.  Alles al geschreven maar nog een paar knuffels niet gegeven en dan kom ik toch weer bij de essentie: a bosom for a pillow.  Eentje ligt er al op, eindelijk uitgeteld.  En de andere ligt stiekem toch weer in ‘het grote bed’.  Ik ga met mijn vogeltjes het nest in!